آتوسا صالحی در گفتوگو با ایبنا؛
برای شناخت جهان شاهنامه باید در آن زندگی کرد آتوسا صالحی گفت: رابطهی جدیترم با شاهنامه از سالهایی شکل گرفت که با نوجوانها کار میکردم. از شانزدهسالگی شعر و داستان نوجوانها را میخواندم و منتشر میکردم و بعد سردبیر مجلهای شدم که همهی مطالبش را خود نوجوانها مینوشتند؛ از شعر و داستان تا عکس و کاریکاتور. آن سالها یک چیز را خوب یاد گرفتم: نوجوان را نباید دستکم گرفت. اگر به او دروغ بگویی میفهمد و اگر کوچکش بشماری از تو دور میشود. شاهنامه را نمیشود یکبار خواند و کنار گذاشت. شاهنامه یک جهان است و برای شناختن یک جهان باید مدتی در آن زندگی کرد. خواندن تدریجی این فرصت را به نوجوان میدهد که شخصیتها کمکم وارد ذهن و تخیلش شوند. امروز با رستم آشنا میشود، فردا با سهراب، بعد با گردآفرید یا جریره. وقتی شخصیتی دوباره برمیگردد، دیگر فقط یک اسم نیست؛ کسی است که او را میشناسیم.. من با این تصور که باید نوجوان را از همهی تجربههای دشوار انسانی دور نگه داریم موافق نیستم. ادبیات کودک و نوجوان باید تناسب سنی داشته باشد، اما این با حذف موضوعهای پیچیده فرق دارد. نوجوان باید بتواند در ادبیات