آیینه‌های چندپاره یک وطن/ تأملی بر لحن‌های گوناگون سینماگران ایرانی در تریبون‌های جهانی
محمود گبرلو در #خبرآنلاین نوشت: سینمای ایران در گذر دهه‌ها، همواره شناسنامه فرهنگی و پنجره بی‌واسطه ما به روی جهانیان بوده است. هنرمند ایرانی وقتی بر فرش قرمز معتبرترین فستیوال‌های بین‌المللی -از بوسان در شرق دور تا ونیز، کن و برلین در قلب اروپا- گام می‌نهد، ناگزیر نقش سخنگوی وجدان جمعی سرزمینش را نیز بر دوش می‌کشد. بازخوانی مواضع و سخنرانی‌های اخیر چهره‌های نام‌آشنای سینمای ما در این تریبون‌ها، گویای حقیقتی روشن است: تمامی این چهره‌ها، در ژرفای جان، دلسوز و دلبسته این آب و خاک‌اند؛ اما هر یک از دریچه جهان‌بینی و خاستگاه فکری خویش، رنج‌ها و آرمان‌های ایران را روایت می‌کنند. در یک سو، چهره‌ای چون مجید مجیدی با حضور در جشنواره بوسان، صدایش را با مرزداری و مرثیه‌سرایی برای قربانیان مظلوم حوادث اخیر گره می‌زند و مدافع اندیشه‌های مدافعان انقلاب اسلامی است، چنان‌که تقدیم اثر او به «مردم دلیر ایران و کودکان معصوم میناب»، بازتاب تعهد عاطفی عمیق او به توده‌های آسیب‌دیده از جنگ و تجاوز است. در سوی دیگر، اصغر فرهادی سینماگر ایرانی، جای دارد؛ هنرمندی که با باور به این‌که «وطن، مادری بیمار است که ن