اجازه دسترسی به اماکن هسته‌ای را نمی‌دهد. و درباره موضوع هسته‌ای نیز هیچ مذاکره‌ای بنا نیست انجام شود.
این سیاست، کاملاً هوشمندانه، مشروع و دقیق است و باید سایه سنگین سیاست «ابهام هسته‌ای» بر سر آمریکا و اسرائیل باشد. امّا ابهام هسته‌ای را نباید با تولید اجماع هسته‌ای علیه کشور یکی گرفت؛ اگر حوزه رسمی سیاست در ایران با این ادبیات درباره ان پی تی صحبت کند که «از ان پی تی خارج می‌شویم، چون ضرورتاً می‌خواهیم بمب بسازیم»، تدبیر لازم در سیاست محسوب نمی‌شود! ما از ان پی تی خارج می‌شویم چون حق مشروع ماست که از آن خروج کنیم امّا خروج لزوماً به معنای ساخت بمب هسته‌ای نیست؛ ساخت یا عدم ساخت بمب مسئله جداگانه‌ای است. البته باز هم باید تاکید شود که ایران هیچ اجازه‌ای به بازرسان (پیاده نظامهای آمریکا در آژانس) برای بازرسی نمی‌دهد. چرا که اگر آژانس یا هر نهاد مثلاً بین‌المللی دیگر توانسته بود مانع خرابکاری یا حمله به تاسیسات هسته‌ای ایران یا ترور دانشمندان هسته‌ای‌مان شود و یا به ایران در تحقیق و تولید و بهره‌برداری از فناوری هسته‌ای کمک کند، حضور بازرسان توجیه داشت اما حالا که آژانس فقط بازوی رسمی پنتاگون و موساد و ارتش اسرائیل است، هیچ ضرورتی به مداخله در ایران ندارد. ب: با دشمن دعوا کنیم یا خودمان