اجتماعی سنگین‌ترین غم جهان، روی دوش تهران

به غروب نیمه تیرماه تهران که نزدیک میشویم، جمعیت میلیونی پایتخت آرام آرام پراکنده می‌شود، مثل نفسی که به شماره می‌افتد؛ مردم به اجبارِ روزگار می‌پذیرند نفس مطمئنه خود را به سوی خدا بازگردانند؛ در حالی که در بند بند وجود و آن به آنِ حالات چهره‌شان غم پیداست.