اخلاق سیاسی یک ترجیح شخصی نیست، بلکه یک تعهد عمومی است.
تصویری که امروز با آن روبرو هستیم، واقعیتی از ترکیه است که در آن خودکامهسازی «عادت شده» و به دیکتاتوری مطلق نزدیک شده است. هر سخنی که قدرت سیاسی نخواهد شنود، بهانهای کافی برای سلب طبیعیترین حقوق صاحب آن محسوب میشود. در نقطهای که به آن رسیدهایم، همه چیز به یک معیار تقلیل یافته است: اینکه آیا هر گامی که برمیداریم در خدمت هدف سلطه مطلق قدرت سیاسی است یا خیر. یکی از ملموسترین بازتابهای این ساختار را در انتقالهای شهرداران میبینیم که در سالهای اخیر به تدریج عادیسازی شدهاند. بهویژه از زمان انتخابات محلی ۲۰۱۹ به بعد، شهردارانی که از حزب جمهوریخواه خلق (CHP) انتخاب شده و سپس به صفهای حزب عدالت و توسعه (AKP) پیوستهاند، موجب خشمی مشروع در جامعه و بحثی عمیق درباره آلودگی سیاسی شدهاند. چنین تغییر مالکیت آسانی بر اراده مردمی که در صندوقهای رای تجلی یافته، در واقع به معنای تعلیق عملی حق رأی شهروندان است. سیاست را از این آلودگی پاکسازی کرده و فاصله میان شهروند و سیاستمدار را...