استاد دانشگاه و نویسنده بوشهری در گفت‌وگو با ایبنا:
احمد آرام در داستان معاصر ایران پدیده‌ای تک‌افتاده بود عبدالله رئیسی، نویسنده، استاد دانشگاه و منتقد ادبی، درگذشت احمد آرام را یک ضایعه جبران‌ناپذیر برای جامعه ادبی جنوب دانست و تاکید کرد: احمد آرام در داستان معاصر ایران پدیده‌ای تک‌افتاده بود؛ او به‌تنهایی داستان جنوب را از حاشیه گزارش و فولکلور به متافیزیک اقلیمی منتقل کرد. در کارهای آرام، جغرافیا «تم» نیست؛ «شکل شناخت» است. نمک، بخار، شرجی، لنج، گودال‌های آب شور و کوچه‌های باریک بندر، در متن او صرفا دکور نیستند؛ این‌ها «فشار» هستند. انسان جنوب در آثار آرام، آدمی است که زیر یک اقلیم خفه‌کننده نفس می‌کشد و همین فشار جسمی به فشار وجودی و متافیزیکی ترجمه می‌شود. ️آرام را باید هیچ‌انگار تناقض جنوب خواند؛ نویسنده‌ای که در تقاطع تفکر بکت و مرگ‌آگاهی ایرانی نشسته است. در جهان او، مرگ رویداد پایانی نیست؛ یک «حالت روزمره» است. آدم‌های آرام زنده‌مرده‌اند؛ در شهرها راه می‌روند، چای می‌خورند، حرف می‌زنند، اما عملاً مرده‌اند و گاهی مردگان از آن‌ها زنده‌ترند. این تقارن هزل و تراژدی، مکانیسمی وجودی است؛ آرام با مرگ آشکار، حقیقت پنهان زندگی روزمره