الزام مبارزه با تحجر و ارتجاع مذاکراتی محمد ایمانی

نوبت مجازات متجاوز، نه تردید و مذاکره ۱) آمریکا هر چه زودتر از جنگ بگریزد، ضربات کمتری را متحمل خواهد شد و هر قدر بیشتر وارد شود، خسارات جبران ناپذیرتری را به جان خواهد خرید. دقت در تفاوت ضربات ایران در جنگ 12 روزه و جنگ 40 روزه (به عبارت درست تر، 226 روزه)، این واقعیت را کاملا ملموس می کند. ضرباتی که آمریکا در جنگ اخیر خورد، نه با جنگ 12 روزه و نه هیچ جنگ دیگری قابل مقایسه نیست. ۲) سابقه ندارد که آمریکا 16 ماه، خود را درگیر جنگ کرده باشد و نه تنها نتواند کشور مقابل را شکست بدهد، بلکه تیر و ترکش های جنگ مانند بومرنگ به زیرساخت های اقتصاد، سیاست داخلی و پرستیژ نظامی- امنیتی- دیپلماتیک آمریکا آسیب بزند. نزدیک به 20 پایگاه آمریکا که سکوی استیلای جهانی بوده اند، ناکار شده اند. بیش از 200 هواپیما و پهپاد که ادعا می شد برخی از آنها را حتی خدا هم نمی تواند رصد کند، منهدم شده اند. ناوهای پنتاگون جرئت نزدیک شدن به ایران را ندارند و نیروها مجبور شده اند به صدها کیلومتر دورتر (اقیانوس هند/ اردن و سرزمین های اشغالی) بگریزند، اما حتی در آنجا و پایگاه های مستقر در اروپا احساس امنیت نمی کنند. قیمت 70 دلاری نفت تا 105 دلار صعود کرده و با همه نیرنگ ها کاهش نیافته است. تنگه های قبلا گشوده هرمز و باب المندب، بسته شده و ابزار تحقیر متجاوزان را فراهم آورده اند. ۳) اقتدار فعال ایران و متحدانش، نه تنها قیمت معاملات نقدی نفت را تا 150 دلار افزایش داده، بلکه فشار آن از پمپ های بنزین و گازوئیل در آمریکا بیرون زده است. گران شدن کود شیمیایی، کشاورزان را علیه ترامپ شورانده و سطح چالش را از "آمریکا را دوباره بزرگ می کنیم" و "جهان را به تسخیر در می آوریم"، به نحوه تامین کود و گازوئیل تنزل داده است.