اگر رهبر شهید نبود، کوروش و پاسارگاد تاوان هم‌پیمانی ناخواسته با پورِ پهلوی را می‌دادند/ در اوراق تاریخ تریاک هست، اما شفا نیست

چرا وقتی زندگی دشوار می‌شود، گذشته در چشم ما زیباتر از امروز جلوه می‌کند؟ چرا بعضی شخصیت‌های تاریخی از دل کتاب‌ها بیرون می‌آیند و به قهرمانانی بی‌نقص یا چهره‌هایی منفور تبدیل می‌شوند؟ و چرا تاریخ ایران گاهی به‌جای آنکه بستری برای شناخت گذشته باشد، به میدان اختلاف‌های سیاسی و اجتماعی بدل می‌شود؟