ایرانیان دوران ساسانی جهان پس از مرگ را چطور می‌دیدند؟

مرگ در جهان‌بینی زرتشتیِ عصر ساسانی، نه یک پایان بیولوژیک که آغاز یک گذارِ اخلاقی است؛ فرآیندی که در آن روانِ انسان با محکِ کردار خویش روبه‌رو می‌شود. علی نیکویی در تازه‌ترین بخش از سلسله مقالات «داستان باستان»، با واکاوی متون پهلوی و اوستایی، نشان می‌دهد چگونه در نظامِ فکریِ ایران باستان، سرنوشتِ پس از مرگ در پیوندی پیچیده با «پل چینود»، حقیقتِ «دینِ» فرد و در نهایت فرجام کیهانیِ جهان معنا می‌یابد.