این همه فحش و لعنت به تفاهمنامه؟ بعدش چی؟

محمد مهاجری: می‌شود از صبح تا غروب یک دور تسبیح به افرادی که تفاهمنامه اخیر ایران و امریکا را موفق می‌دانند و خواهان بازگشت امریکا به آن هستند فحش داد و ناسزا گفت. همچنین می‌توان هرکسی را که از صلح شرافتمندانه حرف می‌زند خائن و غرب‌زده و واداده خواند. این کار برای خودارضایی سیاسی بسیار سودمند است و تا حدی عقده فرد ناسزاگو را تخلیه می‌کند. فحش‌دادن نه نیازی به سواد دارد، نه بهره‌ای از تفکر می‌خواهد و نه دوراندیشی و فردا نگری برایش لازم است. دهان باز می‌خواهد و چشم بسته. و هرچه بی‌حیاتر، کارآمدتر! می‌شود نماینده مجلس بود، آن هم با پیشینه مدیریت در بخش خدمات شهری شهرداری و لایروبی جوی‌های پایتخت و دفن زباله‌ها و سامان‌دهی فاضلاب و پسینه پایداریچی‌گری. یا می‌توان مجری تلویزیون بود با صد خروار خودشیفتگی و بددهنی و بی‌تربیتی و البته بی‌سوادی. خداوکیلی همین نماینده مجلس که شعار آبکی می‌دهد، در برابر سوال اهل خانه‌اش که می‌پرسند «آخرش چی؟» چه پاسخی دارد؟ یا آن مجری بی‌سواد و بی‌ادب که بعد از برنامه مشتلق می‌گیرد در خلوت خود جوابی برای وجدانش دارد؟ هرچه هست، با فحش و بدوبیراه نمی‌شود جامعه را ق