فرهنگی

بت تاجیک من و خاکستری که شعر شد...

خیابان تهران را از میدان سامانی گز می‌کنم و در هوایی سودایی که سکون و خلوت و نیز ابهت برآمده از قامت بنا‌ها دارد، راه تئاتر لاهوتی را در پیش می‌گیرم... فکر می‌کنم به لاهوتی و روزگار رفته و در گوشم احمد ظاهر، همان الویس ناکام افغانستان، مدام می‌خواند: «کمر باریک من، بت تاجیک من / بیا به نزدیک من، صلح و صفا کن...»