برای سالمرگ ساموئل خاچیکیان؛ مردی که سینمای ایران را به انتظار حادثه نشاند

ساموئل خاچیکیان را اغلب با لقب «هیچکاک ایران» می‌شناسند؛ عنوانی که به علاقه او به داستان‌های جنایی و توانایی‌اش در ساختن تعلیق اشاره دارد، اما همه کارنامه این فیلم‌ساز را توضیح نمی‌دهد. خاچیکیان در سینمای ایران فقط به سراغ جرم، قتل و راز نرفت؛ او در دوره‌ای که بخش مهمی از تولیدات سینمایی کشور بر الگوهای آشنای ملودرام و سرگرمی استوار بود، کوشید امکانات فنی سینما را جدی‌تر بگیرد و داستان را با تصویر، صدا، حرکت و تدوین پیش ببرد. او که کارش را از تئاتر آغاز کرده بود، در طول چند دهه فعالیت به کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گری پرکار تبدیل شد؛ فیلم‌سازی که آثارش هم مخاطب گسترده پیدا کردند و هم بحث‌هایی درباره نسبت سینمای تجاری ایران با الگوهای جهانی سینما به راه انداختند. سرگذشت حرفه‌ای او، در عین حال، داستان هنرمندی است که پس از سال‌ها حضور در متن سینمای ایران، در دوره‌ای دیگر با محدودیت و فاصله گرفتن از جریان اصلی تولید روبه‌رو شد. میراث او فقط در لقب «استاد دلهره» خلاصه نمی‌شود. او از جمله فیلم‌سازانی بود که نشان دادند تعلیق را می‌توان با تدوین، نور، صدا و طراحی دقیق قاب ساخت؛ آنونس می‌