بررسی رمان جدید زویا پیرزاد؛
«اهالی ماگنولیا» چه تفاوتی با رمان‌های پیشین زویا پیرزاد دارد؟ زویا پیرزاد با انتشار رمان «اهالی ماگنولیا»،۸ دوباره به کانون توجه خوانندگان بازگشته است. این رمان که میان خاطرات پیاپی و پرسش‌های درونی شخصیت‌ها حرکت می‌کند، همان ذهن آشنای آثار پیشین را دارد، اما با تغییری بنیادین: حضور پررنگ‌تر و پخته‌تر مردان در کنار زنان. پیرزاد در این اثر، از طریق راوی‌ای که چهره‌اش در پرده باقی می‌ماند اما احساسش ملموس است، روایت‌هایی تودرتو از زندگی زنان با ملیت‌های مختلف را بازمی‌گوید؛ تجربه‌ای که همزمان در عین جذابیت، پرسش‌هایی درباره تکرار یا تکامل سبک او برمی‌انگیزد. ️یکی از تفاوت‌های مهم این رمان با چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم و یا حتی عادت می‌کنیم، پررنگ‌تر شدن مردان است؛ مردان این رمان بیش‌تر، کنش‌گرتر و پخته‌ترند. در عادت می‌کنیم فقط سهراب زرجوست که برای آرزو کنش دارد و جالب توجه است و سایر مردان کنش خاصی ندارند در چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم نیز شخصیت‌های مرد کم‌تر همراه زنان در صحنه هستند، اما تقریباً در همۀ صحنه‌های اهالی ماگنولیا، مردان حضور حتی می‌توان گفت فعالی دارند و نویسنده به تعادل ب