بچه‌های مدرسه میناب، در کوچه باغهای بهشت خدا

محمد مهاجری در #خبرآنلاین نوشت: در آرامستان میناب و دقایقی بعد در مدرسه شجره طیبه با پسرکان و دخترکانی چشم تو چشم می‌شوم که نه می‌توانم به‌عکس آنها خیره شوم، نه دلم می‌آید که از آنها چشم برگیرم. بعضی چهره‌ها ته خنده‌ای روی لبشان است؛ بعضی‌ها جدی‌اند؛ بعض‌ها انگار دلخورند؛ بعضی‌ها را انگار زورکی جلوی دوربین نشانده‌اند؛ بعضی‌ها ژست گرفته‌اند... اما گویی همه اینها نوه‌های من‌اند؛ تو گویی مائده و مهدیار من‌اند؛ امیرعلی و بهار من‌اند؛ می‌خواهم همه‌شان را توی بغلم فشارشان بدهم؛ دوست دارم دست‌هایم را دور گردنشان حلقه کنم؛ کاش بتوانم با آنها گرگم‌به‌هوا و قایم‌باشک‌بازی کنم؛ حیف که نمی‌شود. چشم‌هایم را روی‌هم می‌گذارم. آه چه خوب. همه‌شان را می‌بینم که توی کوچه‌باغ‌های بهشت‌اند. صدای قهقه‌شان را که می‌شنوم دلم غنج می‌رود. فاجعه مدرسه میناب آن‌قدر تلخ و سنگین است که امریکا و اسرائیل نتوانستند از پس توجیه‌کردنش برآیند؛ بارها دست‌داشتن در این جنایت کثیف را تکذیب کردند و بارها افسانه ساختند و قصه بافتند. اما وجدان‌های بیدار، واقعیت را دیدند و به افشای نقش جنایتکارانی چون ترامپ و نتانیاهو پرداختند.