بی‌تفاوتی مردم، زمینه‌ساز حوادث تلخ پس از رحلت پیامبر(ص) شد

آیت‌الله علم‌الهدی، در روضه خانگی: «مقداری از مظلومیت مربوط به هتک حرمت، جسارت و اهانتی است که نسبت به صدیقه اطهر (علیهاالسلام) صورت گرفت، اما اصل مظلومیت تنها این هتک حرمت نبود، بلکه آن زمینه‌ای بود که برای هتک حرمت به وجود آمد و آن زمینه این بود که مردم در مقابل قضیه بی‌تفاوت بودند.» ظاهر حادثه کار اقلیتی بود، اما «اکثریت زمینه‌ساز جسارت و جنایت این اقلیت بود.» مردم مدینه سال‌ها در رکاب پیغمبر شمشیر زده بودند. به نقل علامه امینی، حادثه روز دوم رحلت پیامبر بود: دیروز پیکر مطهر پیغمبر از این در بیرون آمد، فردایش در خانه را آتش زدند. چرا بی‌تفاوت ماندند؟ دو عامل: ایمانِ ناقص: «قالَتِ الْأَعْرابُ آمَنّا قُلْ لَمْ تُؤْمِنُوا...»؛ «ایمان مقام باور است.» عملیات روانی جریان مخالف که فضائل اهل‌بیت (ع) را «موروثی‌سازی قدرت» جلوه می‌داد. مظلومیت صدیقه طاهره (س) فقط یک ماجرای تاریخی نیست؛ هشداری است که «همیشه اسلام و مسلمین را تهدید می‌کند»: ایمانی که به مقام باور نرسیده، و سکوت اکثریت در لحظه‌های سرنوشت‌ساز.