تاریخ بخوانیم | ابعاد جدیدی از آخرین همه‌گیری بزرگ طاعون در اروپای قرن نوزدهم آشکار شد

در ماه مه ۱۸۲۰، شیوع طاعون در بخش شرقی جزیره مایورکا آغاز شد؛ همه‌گیری‌ای که به‌ طور سنتی یکی از موارد پایانی طاعون خیارکی شناخته می‌شد. اکنون پژوهشی که در مجله معتبر علمی PNAS منتشر شده است، این برداشت را دوباره بررسی می‌کند. داده‌های تاریخی نقش موش‌ها را به‌ عنوان مخزن بیماری زیر سؤال می‌برند و نشان می‌دهند که انگل‌های خارجی بدن انسان، مانند کک و شپش، یا انتقال مستقیم بیماری از فردی به فرد دیگر، محتمل‌ترین راه‌های گسترش طاعون در سال ۱۸۲۰ بوده‌اند. طاعون احتمالاً از طنجه در مراکش و به‌ واسطه خدمه آلوده یک کشتی به مایورکا رسید. این افراد به‌ صورت مخفیانه در منطقه سون سروِرا، در شرق جزیره، پیاده شدند. درمجموع، بیش از ۲۴۰۰ نفر از جمعیت ۷۵۰۰ نفری منطقه در این همه‌گیری جان باختند؛ رویدادی که از آن به‌ عنوان آخرین شیوع بزرگ طاعون در اروپا در قرن نوزدهم یاد می‌شود. جزئیات بیشتر را اینجا بخوانید: khabaronline.ir/xqs35