تاریخ بخوانیم | سیدحسن تقیزاده؛ از حجرههای تبریز تا مجلس مشروطه
سیدحسن تقیزاده در ۵ مهر ۱۲۵۷ در تبریز به دنیا آمد و در ۸ بهمن ۱۳۴۸ در تهران چشم از جهان فروبست. زندگی او یکی از پرتلاطمترین و تأثیرگذارترین داستانهای تاریخ معاصر ایران است؛ داستانی که از حجرههای سنتی تبریز آغاز میشود، از میان آتش انقلاب مشروطه میگذرد و تا اتاقهای دانشگاه کمبریج و روزنامههای پاریس و برلین امتداد مییابد. تقیزاده مدام از قانون حرف میزد. میگفت بدون تصویب مجلس هیچکس حق دست بردن در قانون اساسی را ندارد. درباره فساد میگفت اول باید قانونی برای منع رشوه نوشت، بعد عدلیه تشکیل داد. معتقد بود یک قانون ساده کافی است: هیچکس حق دخالت در کار دیگری را ندارد. او از دادخواست زرتشتیان درباره قتل تاجری به نام فریدون و از حق ارمنیان برای داشتن نماینده دفاع کرد. همین مواضع سبب شد سیدعلیآقا یزدی روحانی ضد مشروطه او را علناً کافر بخواند. اما تقیزاده برابری را رها نکرد. ملیگرایی پرشورش او را به مخالفت با قرارداد ۱۹۰۷ انگلیس و روسیه کشاند که حوزه نفوذ دو قدرت را در ایران تعیین میکرد. همراه هزاران نفر در سفارت بریتانیا بست نشست و در نامهای به چارلز موری مارلینگ کاردار بریتانیا