تاریخ بخوانیم | طغیان در مهد دموکراسی؛ از گیوتین تا شعله‌های شانزه‌لیزه
اعتراضات گسترده و گاه خشونت‌بار در فرانسه، فراتر از یک ناآرامی مقطعی، ریشه‌ای عمیق در فرهنگ سیاسی و سنت انقلابی این کشور دارد؛ سنتی که در آن، اعتراض و کنشگری مدنی نه‌تنها راهی برای تغییر، بلکه بخشی بنیادین از هویت جمعی فرانسوی‌ها به شمار می‌رود. مورخان می‌گویند ریشه سنت امروزی فرانسه در مشارکت مدنی به عنوان یک وظیفه، به انقلاب فرانسه بازمی‌گردد. براساس این نگرش، رأی دادن تنها راه ایجاد تغییر نیست؛ تظاهرات و اعتراضات مردمی نیز ارزشی بنیادین به شمار می‌روند؛ راهی برای واداشتن نخبگان به شنیدن صدای مردم و دفاع از آزادی‌ها. در سال ۱۸۷۱، نیروهای دولتی به سرکوب «کمون پاریس»، حکومت شهری تازه‌تأسیس، پرداختند و بنا بر گزارش‌ها، هزاران نفر را کشتند. در برخی موارد، کنش جمعی مردم به پیروزی انجامید؛ ازجمله در سال ۱۹۶۸، زمانی که تظاهرات دانشجویان و اعتصاب عمومی، دولت را وادار کرد امتیازهایی به معترضان بدهد که ازجمله آن‌ها افزایش حداقل دستمزد بود. این ترجمه را در لینک زیر بخوانید: khabaronline.ir/xqv8G