تاریخ بخوانیم | مفت‌خورهای طهران قدیم
بخش‌هایی از کتاب «طهران قدیم» به قلم جعفر شهری: مرده‌خورهای واقعی حرفه‌ای آن‌ها بودند که کلاً امرشان از این طریق می‌گذشت و برای کار خود حساب و کتاب و دفتر و یادداشت داشتند؛ به این صورت که چون کسی در جایی درمی‌گذشت فوراً تاریخ آن را در محفظه سینه نگاه داشته یا در دفتری یادداشت می‌کردند. پس وقتی که یکی در دوشنبه فلان روز مرده بود، فلان روز سوم و فلان روز شب هفت و فلان شب شب چله و فلان شب شب سالش می‌شد که بدون اشتباه و دردسر و از این و آن پرسیدن واقف شده سر سفره‌اش حاضر شده بردنی‌هایش را هم همراه می‌بردند. قاریان و مداحان و نوحه‌خوان‌ها هم دسته دوم این گروه را تشکیل می‌دادند که حساب مردگان را به همین طریق نگاه می‌داشتند. لفظ سربار شامل کسانی می‌شد که پول زحمت‌نکشیده به دست آورده و امر معاش جز از طریق فعالیت سودمند و مشاغل عام‌المنفعه و کارهای مفید می‌کردند. این گروه نه‌تنها اقلیت، بلکه اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دادند. به طوری که در آن زمان آمارگیران خارجی احصائیه گرفته بودند، به طور متوسط هر یک نفر مرد بالغ جورکش چهارده نفر مفت‌خور می‌گردید که این شامل اهل و عیال و متعلقات، از پدر ازکارافت