تازه‌ترین یادداشت مسعود بهنود درباره تاریخ تراژیک حاکمان ایران و دنیا / هرچه رستم بزرگتر، غم مرگ سهراب برایش عمیق‌تر
نیچه شهوت‌رانی، قدرت‌خواهی و خودخواهی را سه شر بشر می‌داند واز آن میان به قدرت بیشتر نیش می‌زند؛ چرا که قدرت‌خواهی زمین‌لرزه‌ای است که پوسیده‌ها و پوک‌ها را می‌شکافد و از هم می‌درد. از سوی دیگر نیز می‌توان به راز قدرت نزدیک شد و آن در تعریف تراژدی است؛ تراژدی معمولاً وقتی اوج می‌گیرد که آدمی در اوج قدرت است. هرچه رستم بزرگتر، تراژدی وجود او وقتی بر مرگ سهراب می گرید،عمیق‌تر. تاریخ ایران سرشار از قصّه‌هایی است که چه پایان خوشی داشته‌اند و چه عاقبتی تلخ، باری همه بر سرِ قدرت بوده‌اند. در همه جای گیتی، آدمیان در پی قدرت به خشونت دست یازیده‌اند و این فقط قصّه تاریخ ایران نیست و هنوز هم گاه بر سر زعامت یک روستا یا حکومت بریک چاه آب یا قبیله‌ای گرسنه، انسان‌ها خون یکدیگر را می‌ریزند و این قدیمی‌ترین مایه حکایت بشر است. این کتاب در حقیقت قصّه زندگی آن‌هاست که در ١٥٠ سال پایانی دوران پادشاهی، در این مُلک بر سر قدرت جان باخته‌اند؛ از شاه گرفته تا رئیس‌الوزرا و وزیران. یکی چون امیرکبیر است که هنوز تاریخ از مرگش سوگواراست و دیگری اتابک است که در پی ترورش مجالس شادمانی برپا و برای تجلیل از قاتلش ج