جنگ

تفاهمنامه و علی الطاهر علی مهدیان

🔺تفاهمنامه از روز اول جسد بی روح بود. برای همین امام امروز ما آقا مجتبای عزیز آن را امضا نکرد، چیزی که او پذیرفت تفاهمنامه به شرط اراده مسوولین و مردم برای تحقق آن بود. روح این پیکر همین اراده بود. در همان متن مجوز تفاهمنامه به صراحت عیان شده که این کاغذ بدون آن اراده عمومی پشیزی ارزش ندارد. آیا اراده مردم و مسوولین پای کار تحقق آن آمد؟ بله آمد. 🔺از روز اول مسوولین سیاسی و نظامی و تصمیم گیران کشور به دنبال اجرایی کردن تفاهمنامه بودند، اگر آمریکا عمل نکرد، ایران هم متقابلا عمل نکرد، جنگ در میدان، خط و نشان کشیدن و شاخ و شانه کشیدن دیپلماتیک، زد و خورد چه در لبنان چه در تنگه هرمز، چه در گفتگوهای عمان و قطر و.. الحق و الانصاف مسوولین دنبال تحقق تفاهمنامه بودند، مردم و صدا و سیما و همه مسوولین نظارتی مردمی هم شروط را گفتند و تذکر دادند و در مقام اقدام همان شد که امام مان میخواست. 🔺ضربه دشمن به تپه های علی الطاهر محصول تفاهمنامه بود؟ نه، چه دلیلی داریم ؟ مثلا چه کار باید میکردیم که تفاهمنامه مانع ما شد؟ استدلالی من این مدت ندیدم جز عقده گشایی سیاسی و دیدی‌گفتم‌های بچه‌گانه. رها کردن تفاهمنامه باعث عقب نشینی مان در تپه ها شد؟ آنهم نه، مگر ما تفاهمنامه را رها کردیم اصلا؟