تلاش برای عادی کردن عادیسازی؛ شرفم فدای وایرال! «از بگو بخند» تا «نون بیار کباب ببر»
ماجرا فقط چند شوخی جنجالی در تلویزیون و نمایشخانگی نیست؛ مسئله بزرگتر، تغییری است که در منطق برنامهسازی در حال شکلگیری است: آیا برای دیدهشدن، هر حاشیهای را میتوان به اسم طنز و سرگرمی عرضه کرد؟ نمونهای از این بحث به برنامه «بگو بخند» و حضور حنیف مظفری برمیگردد؛ چهرهای که بخش مهمی از فعالیتش را در فضای مجازی و با استندآپهایی متفاوت و گاه نامتعارف دنبال کرده است. البته او تنها نمونه این ماجرا نیست و در سالهای اخیر، برخی چهرههایی که از فضای مجازی به تلویزیون یا دیگر رسانهها راه پیدا کردهاند، پیشتر محتواهایی منتشر کردهاند که با استانداردها و اقتضائات رسانه ملی فاصله داشته است. از طرف دیگر، در نمایشخانگی هم برنامه «درجام» با اجرای مهیار حسن، که قرار بود برنامهای ورزشی و کمدی حول جامجهانی باشد، بارها با شوخیها و موقعیتهای جنجالی خبرساز شده است؛ از شوخیهای گلاره مهری و بخشهای مربوط به قدرتالله ایزدی تا حاشیه اخیر حضور السا فیروزآذر و ماجرای «نون بیار کباب ببر». کنار هم گذاشتن این اتفاقات یک پرسش جدی ایجاد میکند: آیا حاشیه دیگر فقط محصول اتفاقی یک برنامه است یا خودش به