سرگرمی

جادوی نت‌ها روی صحنه؛

شکسپیر چگونه با موسیقی تماشاگران را مسحور می‌کرد؟ امروزه قدرت موسیقی را در سینما تجربه می‌کنیم؛ ملودی حزن‌انگیزی که اشک را جاری می‌کند یا نغمه دلهره‌آوری که تنفس را در سینه حبس می‌سازد. اما پیوند جادویی نمایش و نوا، اختراع هالیوود نیست. بیش از چهار سده پیش، ویلیام شکسپیر و نمایشنامه‌نویسان هم‌عصرش از سازها و نغمه‌ها درست مانند یک کارگردان مدرن برای شاد کردن، تسکین دادن، گمراه ساختن و ترساندن مخاطبان خود در سالن‌های تاریک تئاتر بهره می‌بردند ️در باور کیمیاگران و عامه مردم آن عصر، موسیقی درمانگری معجزه‌آسا بود که می‌توانست رنج‌های روحی را بزداید و حتی کالبد بی‌جان را زنده کند. شکسپیر بیش از همه شیفته این نیروی احیاگر بود. در نمایشنامه داستان زمستان (The Winter’s Tale)، تندیس سنگی ملکه هرمیون با طنین موسیقی جانی دوباره می‌گیرد و در نمایشنامه پریکلس (Pericles)، پژواک نوای سازها شاهزاده بی‌هوش را به جهان زندگان برمی‌گرداند. اگرچه شاید تماشاگران رستاخیز مردگان را تمثیلی برای تاب‌آوری در برابر سوگ می‌دانستند، اما کشش بی‌پایان انسان به قدرت ماورایی اصوات انکارناپذیر بود. ibna.ir/x6Kvp