جرعه‌ای از نهج البلاغه ۵۲/ الگوی شایسته و ویژگی‌های آن

«فَإِنْ قَالَ بَذَّ الْقَائِلِینَ» ولی اگر سخن می‌گفت بر گویندگان غلبه پیدا می‌کرد. «وَ نَقَعَ غَلِیلَ السَّائِلِینَ» تشنگی آن سؤال کننده را برطرف می‌کرد، یعنی جوابش را می‌داد. «وَ کَانَ ضَعِیفاً مُسْتَضْعَفاً» اگر کسی از دور به او نگاه می‌کرد، او را یک آدم ضعیفی می‌دید و ضعیف می‌شمرد. چرا؟ به خاطر تواضعی که دارد، به خاطر این‌که تکبر و ادعایی نداشت.