جرعه‌ای از نهج‌البلاغه ۵۴؛ از طمع‌ورزی تا حاکمیت زبان؛ سه هشدار برای حفظ عزت انسان

«أَزْرَی بِنَفْسِهِ مَنِ اسْتَشْعَرَ الطَّمَعَ»؛ آن که جان را با طمع‌ورزی بپوشاند، خودش را پست کرده است. «وَ رَضِیَ بِالذُّلِّ مَنْ کَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ»؛ و راضی شده به ذلت کسی که رازهای خودش را آشکار می‌کند. «وَ هَانَتْ عَلَیْهِ نَفْسُهُ مَنْ أَمَّرَ عَلَیْهَا لِسَانَه»؛ و خودش را پست کرده کسی که زبان را حاکم خودش کند.