جرعه‌ای از نهج‌البلاغه ۵۵؛ نهی از رذایل اخلاقی

«الْبُخْلُ عَارٌ»؛ بخل مایه ننگ است. «وَ الْجُبْنُ مَنْقَصَةٌ»؛ و ترس مایه نقص است. «وَ الْفَقْرُ یُخْرِسُ الْفَطِنَ عَنْ [حَاجَتِهِ] حُجَّتِهِ»؛ و فقر انسان هوشمند را از دلیل آوردن لال می‌کند. «وَ الْمُقِلُّ غَرِیبٌ فِی بَلْدَتِهِ»؛ و کم‌دست، در شهر خودش هم غریب است.