جنایت و مکافات، روایت جنایت دیگری یا سرکشی داستایوفسکی به درون هر یک از ما؟

محور اصلی کتاب جنایت و مکافات روان شناسی فرد جنایت‌کار نیست. حتی ترس‌ها و دغدغه‌ها و این پرسش مداوم که خود را باید تحویل دهد یا نه هم نیست. پرسش اصلی این است که اگر قانون بازدارنده‌ای در کار نبود آیا ما -ولو با تصور محق بودن- دست به جنایت می‌زدیم؟ آیا برای هر کدام از ما حدی وجود دارد که قابل گذشتن باشد؟ همان طور که حاضریم برای دفاع از خانواده و از پدر و مادر از فرزند هر کاری کنیم و آیا این "هر کار " قابل دفاع است؟