جنگ شناختی و سنگر رسانه ملی! سید علیرضا آل داود
در سپهر رسانهای معاصر، جمهوری اسلامی ایران با پدیدهای مواجه است که در ادبیات راهبردی از آن به «جنگ ترکیبی شناختی» تعبیر میشود؛ عرصهای که در آن، هزاران شبکه ماهوارهای، پادکستهای صوتی، وبسایتهای خبری و بسترهای اینترنتی با بودجههای کلان سرویسهای اطلاعاتی غربی-عبری-عربی، بهطور همزمان و همافزا، روایتهای بدیل، تحریفشده و بحرانساز را علیه هویت ملی، انسجام اجتماعی و حافظه تاریخی ملت ایران تولید و توزیع میکنند. در چنین میدان نابرابری، صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بهعنوان یگانه رسانه فراگیرِ متعهد به منافع ملی و هویت انقلابی، نهتنها در قامت یک «رسانه ملی» بلکه بهمثابه «قرارگاه دفاع شناختی» عمل کرده است. بر اساس دادههای نظرسنجی مرکز تحقیقات صدا و سیما (اسفند ۱۴۰۲)، متوسط مخاطب هفتگی شبکههای سیما در میان جمعیت بالای ۱۵ سال کشور ۶۷.۴ درصد بوده و در نظرسنجی ایسپا (مهر ۱۴۰۲) نیز ۵۸ درصد شهروندان اعلام کردهاند برای کسب اخبار سیاسی-امنیتی، صدا و سیما را بهعنوان منبع اول یا دوم خود برگزیدهاند. این ارقام در حالی ثبت میشود که بر اساس گزارش «شورای حکام رادیو و تلویزیون بریتانیا» (Ofcom) و دادههای باز «مرکز مطالعات رسانهای خاورمیانه» (MESC) در سال ۲۰۲۳، بیش از ۱۴۷ شبکه ماهوارهای فارسیزبان و ۲۳۰۰ پادکست و کانال اینترنتی صرفاً با هدف تأثیرگذاری بر افکار عمومی ایران فعال هستند؛