حجتالاسلام امین اسدپور، استاد سطوح عالی حوزه:
در تاریخ معاصر ایران همواره جریانهای چپ با نگاه جهانوطنی خود، اصل هویت ملی را نفی میکردند، و در نقطه مقابل، جریانهای قومیتگرا در آزمایشگاههای استعماری برای تجزیه پیکره جهان اسلام طراحی شده بودند. متاسفانه پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز بخشی از همان ادبیات چپ در قالب نوعی امتگرایی انتزاعی و بیتفاوت به ظرفیتهای بومی بازتولید شد و با تندرویهای مقطعی در سالهای نخست انقلاب، به نوعی تقابل مصنوعی میان ملیت و دیانت دامن زد. رهبر فقید انقلاب در اوایل دهه هفتاد تصریح کردند که در برابر جمهوری اسلامی سه ظرفیت بزرگ تمدنی قرار دارد که فعالسازی همزمان هر سه آنها ضروری است. نخست، ظرفیت ایران کهن و حوزه تمدنی فلات ایران؛ دوم، ظرفیت زبان و ادب فارسی به عنوان حامل حکمت و معرفت؛ سوم، ظرفیت عظیم اسلام. «ایران قوی» از تقابل ایرانیت و اسلامیت شکل نمیگیرد، بلکه بر همافزایی و پیوند ظرفیتهای بومی، فرهنگی و دینی استوار است. به تعبیر شهید مطهری، اسلام در جوهر خود جهانشمول است، اما برای تمدنسازی روی زمین به بستر عینی نیاز دارد که ایرانیان با دانش و دیوانسالاری خود آن را شکوفا کردند. ایرانیان با