حکمت‌های نهج‌البلاغه ۳۷ / رنجِ زیان‌بار و آسایشِ سودمند

امام علی(ع) در حکمت ۳۷ نهج‌البلاغه، هنگام مواجهه با دهقانان انبار که برای احترام به ایشان پیش روی حضرت حرکت می‌کردند، فرمودند: «چه زیان‌بار است رنجی که در پی آن عذاب باشد!» این سخن، معیاری مهم برای زندگی است؛ هر تلاشی ارزشمند نیست، به‌ویژه اگر انسان برای کاری نادرست، عمر و اعتبار خود را هزینه کند. در مقابل، حضرت آرامشی را سودمند می‌دانند که انسان را از آتش دوزخ دور نگه دارد. گاهی نرفتن به دنبال یک گناه، وارد نشدن به جدال‌های بیهوده و چشم‌پوشی از کنجکاوی‌های نادرست، سودی بیشتر از تلاش‌های پرهزینه دارد؛ زیرا ارزش واقعی یک انتخاب را باید در نتیجه دنیوی و اخروی آن سنجید.