«در انتظار گودو» از شهر ویرانشده سنلو آغاز شد؛
ویرانههای جنگی که الهامبخش ساموئل بکت شد ساموئل بکت، نویسنده ایرلندی برنده نوبل ادبیات، در سالهای پس از جنگ جهانی دوم با حضور در شهر ویرانشده سنلو و مشارکت در فعالیتهای صلیب سرخ ایرلند، تجربهای عمیق از رنج و وضعیت انسانی به دست آورد؛ تجربهای که همزمان با آغاز دورهای پرثمر در نویسندگی او بود و بعدها در آثار مهمی همچون «در انتظار گودو» بازتاب یافت هشتاد سال پیش، در تابستان ۱۹۴۶، شعر کوتاهی از بکت که در آن زمان هنوز نویسندهای شناختهشده نبود، در روزنامه «آیریش تایمز» منتشر شد. این شعر با عنوان «سنلو ۱۹۴۵» تنها یک بند داشت و با اشاره به رود «ویر» (Vire) تصویری مبهم و تیره از ویرانی و فروپاشی ارائه میکرد. این شعر برای دستکم یکی از خوانندگان روزنامه بیش از اندازه مبهم بود. یکی از ساکنان ساتن در نامهای به روزنامه درباره واژه «Vire» پرسوجو کرده بود؛ او تصور میکرد این کلمه یک واژه معمولی انگلیسی است و حتی برای یافتن معنای آن به فرهنگهای لغت مراجعه کرده بود. اما «ویر» در واقع نام رودخانهای در فرانسه است که از شهر سنلو میگذرد و در نهایت به کانال مانش میریزد. بکت در ژوئن ۱۹۴۶