در ثنای حضرت معصومه(س) احمدحسین شریفی
[یک] از برجستگیهای بینظیر و منحصر به فرد فرهنگ شیعه از آغاز پیدایش تا اکنون آن بوده و هست که در کنار ائمه معصومین علیهم السلام، همواره زنانی همچون «آسیه» و «مریم» و «خدیجه» و «فاطمه» و «زینب» و «معصومه» سلام الله علیهم را به عنوان الگوهای «معرفتی» و «تربیتی» و «اخلاقی» و «جهادی» و «پایداری» و «عدالتخواهانه» خود برگزیده است. [دو] همه شیعیان ایران در طول قرنهای متمادی، خود را به شدت مدیون فیض وجودی حضرت معصومه سلام الله علیها دانسته و میدانند. آرزوی زیارت مستمر قبر مطهر او را دارند. بزرگان معرفتی و علمی تشیع، همواره برای گشودن گرههای بزرگ علمی و اجتماعی خود به روح این بزرگوار متوسل شدهاند. محبت این بانوی بزرگ و عداوت با دشمنان و بدخواهان او را وسیله قرب به خدای متعال دانسته و میدانند و به هنگام زیارتش خطاب به او میگوییم: «أَتَقَرَّبُ إِلَى اللَّهِ بِحُبِّكُمْ وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِكُمْ» و به دلیل شأن و منزلت و جایگاه ویژهای که در درگاه الهی دارد از او میخواهیم که واسطه و شفیع ما در درگاه الهی باشد: «يَا فَاطِمَةُ اشْفَعِي لِي فِي الْجَنَّةِ فَإِنَّ لَكِ عِنْدَ اللَّهِ شَأْناً مِنَ الشَّأْنِ»