سرگرمی

در حسرت زندگی نزیسته

فردین علیخواه در #خبرآنلاین نوشت: مدتی زیادی است که در اینستاگرام صفحاتی را دنبال می‌کنم که در آن‌ها انواع مختلف مدل‌های ضبط‌صوت‌های دوکاست، استریو، و رادیوضبط‌های معمولی تبلیغ و فروخته می‌شوند. گاهی اوقات بی‌آنکه متوجه گذشت زمان باشم به خودم می‌آیم و می‌بینم که با اشتیاق حدود دو یا سه ساعت به مدل‌های مختلف ضبط‌صوت‌های دوکاست چشم دوخته‌ام. یک روز نکته‌ای ذهنم را سخت به خود مشغول کرد. صفحات اینستاگرامی، این محصولات را به‌عنوان کالایی قدیمی، و تقریباً آنتیک، و یادآور دوره‌ای سپری‌شده از جامعۀ ‌ایران تبلیغ می‌کنند. اغلب آنان با به کار بردن کلمۀ «خاطره‌بازی» بر نوستالژی تأکید دارند و نظرات زیر پست‌هایشان هم نشان می‌دهند که خریداران نیز نسبت به این محصولات چنین حسی دارند. قصد آنان از خرید استریو، قرار دادن آن در پذیرایی خانه و استفاده از آن برای تزیین و دکوراسیون است و نه کاربرد آن به‌عنوان دستگاه پخش موسیقی. دربارۀ من ولی ‌چنین نبود. حس و حالی که من موقع دیدن و بررسی ضبط‌ها داشتم، درست مانند کسی بود که قصد دارد آن‌ها را بخرد، داشته باشدشان و از گوش‌ دادن به موسیقی با آن‌ها لذت ببرد. حتی حس