در ماجرای اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰ چه کسانی خدمت یا خیانت کردند؟

مهدی زارع در #خبرآنلاین نوشت: هشتادوپنج سال از اشغال ایران در جنگ جهانی دوم به دست نیروهای متجاور بیرتانیا، شوروی و آمریکا می‌گذرد. در آستانه سال ۱۴۰۵ دوباره کشور در معرض تهاجم بیگانه قرار گرفت که این بار ایستادگی و تاب‌آوری متفاوت بود و متجاوزان علی‌رغم آسیب‌های گسترده‌شان که به میهن ما رساندند به هدف خود مبنی بر اشغال ایران، تجزیه و روی کار آوردن یک یا چند دولت دست‌نشانده نرسیدند و ان‌شاالله در آینده نیز هرگز نخواهند رسید. اشغال ایران در جنگ جهانی دوم در سوم شهریور ۱۳۲۰ - بیست‌وچهارم اوت ۱۹۴۱ از سوی نیروهای متفقین ارتش سرخ شوروی از شمال و شرق، و نیروهای بریتانیا و مشترک‌المنافع از جنوب و غرب صورت گرفت- هیچ تشکیلات رسمی، حزب سیاسی، یا جریان عمده‌ی نظامی ایرانی دست به همکاری برنامه‌ریزی‌شده یا خیانت سازمان‌یافته با تجاوزگران نزد. ولی نفوذ ستون پنجم، سرخوردگی‌های سیاسی داخلی و فروپاشی سریع ساختارهای فرماندهی، زمینه‌ساز پدیده‌هایی شد که روند تسلیم یا ترک مقاومت را تسهیل کرد. بزرگ‌ترین نقشی که به تسلیم بدون مقاومت انجامید، تصمیمات سران ارشد نظامی در داخل ارتش شاهنشاهی بود، نه لزوماً «همکا