همه اخبار
درخشش نور و بازی تا سکوت ریتم؛ دو روی سکه «بُت»
گاهی یک فیلم همه مصالح لازم برای تبدیل شدن به اثری درخشان را در اختیار دارد؛ ایدهای بهروز و تأملبرانگیز، بازیگری توانمند، فیلمبرداری چشمنواز و فضاسازی بصری حسابشده. اما داشتن این عناصر لزوماً به خلق یک فیلم موفق منجر نمیشود. «بُت»، آخرین ساخته حمید نعمتالله، نمونهای از همین تناقض است؛ فیلمی که در جزئیات بصری و بازیگری میدرخشد، اما در کلیت روایت، گرفتار پراکندگی، کشدار شدن و فقدان انسجام دراماتیک میشود. حاصل، اثری است که تماشاگر را همزمان با تحسین و حسرت مواجه میکند؛ تحسین آنچه بر پرده میبیند و حسرت آنچه فیلم میتوانست باشد، اما نیست.