دروغی به سبک هالیوود مرتضی امیری
این روایت تلویزیونی را نمیتوان صرفاً یک گزارش عادی از یک عملیات نجات دانست؛ بلکه میتوان این فرضیه را مطرح کرد که روایت ارائهشده، در کنار جنبه واقعی عملیات، کارکردی رسانهای برای بازتعریف یک شکست نظامی بهعنوان یک موفقیت داشته است. یکی از مهمترین نقاط قابل بحث، وضعیت خلبان دوم، براوو است. طبق روایت منتشرشده، او پس از سرنگونی هواپیما دچار آسیبهای شدید، از جمله شکستگی در ناحیه کمر، دست و شانه شده و حتی فرود او نیز به دلیل آسیبدیدگی چتر با سرعت بسیار بالا، حدود ۱۶۱ کیلومتر بر ساعت، توصیف شده است. با این حال، روایت ادامه میدهد که او پس از این آسیبها توانسته از محل فرود خود حرکت کند، مسافت قابلتوجه چند کلیومتری را طی کند و خود را به ارتفاعی در حدود ۲۱۳۴ متر برساند و در نهایت حدود ۵۰ ساعت در شرایط سخت زنده بماند. دقیقاً همین بخش یکی از مهمترین نقاطی است که نیازمند بررسی مستقل است. مسئله این نیست که یک فرد با این مصدومیت تحت هیچ شرایطی نمیتواند حرکت کند؛ مسئله، جمع شدن چند ادعای بسیار غیرقابل باور در یک زنجیره واحد است: سقوط با سرعت بسیار بالا، آسیبهای شدید، حرکت در زمین ناهموار، صعود به ارتفاع حدود ۲۱۳۴ متری، تحمل نزدیک به دو شبانهروز در پشت خطوط دشمن و سپس نجات. اگر شکستگیها واقعاً در حدی بوده باشند که روایت تلویزیونی توصیف میکند، میزان توانایی حرکتی خلبان، مسافت طیشده، مسیر صعود و زمانبندی مطرح شده غیرقابل قبول است. از طرف دیگر، خود روایت زمانی نیز جای بررسی دارد، در بخشهای مختلف منتشرشده توسط CBS، زمان نجات آلفا خلبان اول به شکل یکسان بیان نشده و در یک روایت حدود شش ساعت و در روایت دیگری حدود هشت ساعت پس از خروج از هواپیما ذکر شده است.