دلخوشی یعنی قراردادهای کثافت سه ماه، سه ماه؟

می‌فهمیم که حتی مسایلی خیلی بزرگتر از این هم برای اغلب زعمای مملکت پشیری اهمیت ندارد، اما اگر مسوولی یک جو غیرت داشت، تا پس کله‌اش باید از شنیدن این جمله سرخ می‌شد. آنچه سال‌هاست به ضرب‌المثلی در ایران تبدیل شده و امروز خیلی‌ها حتی دل و دماغ تکرار کردن همان را هم ندارند، یک اعتراف غم‌انگیز به ویرانی همه ابعاد یک زندگی عادی روزمره است، وگرنه در کشوری چنین ثروتمند، چرا این فوتبال فکسنی دوزاری باید تنها رنگ زندگی آدم‌ها باشد؟