دنیا در نهجالبلاغه؛ نه طرد، نه دنیاپرستی
در نگاه دینی، دنیا گاهی با زبان هشدار توصیف میشود؛ اما در نهجالبلاغه، دنیا فقط چیزی برای ترک کردن نیست. امام علی(ع) از آن بهعنوان «دار صدق»، «دار عافیت» و محل توشه گرفتن یاد میکند. مسئله اصلی، خودِ دنیا نیست؛ نوع رابطه انسان با دنیاست. ثروت، خانواده، کار، رفاه و قدرت میتوانند در خدمت زندگی و خیر باشند، اما وقتی به هدف نهایی انسان تبدیل شوند، معنای خود را از دست میدهند. قرآن نیز میگوید: «وَلَا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا»؛ سهم خود را از دنیا فراموش نکن. در نامه ۵۳ نهجالبلاغه نیز امام علی(ع) بر آبادانی زمین و اصلاح امور مردم تأکید میکند. بنابراین، در منطق علوی، زهد به معنای نفی زندگی نیست ؛ یعنی انسان اسیر مال و قدرت نشود. میتوان از دنیا بهره برد، برای آبادانی آن تلاش کرد و همزمان آخرت را مقصد نهایی دانست. دنیا نه معبود است و نه بیارزش؛ عرصهای است که انسان در آن مسئولیت، عدالت و خیر را محقق میکند. متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید. #مبلغمدیا