ذلت کدخدا پرستی مرتضی امیری
اظهارات اخیر آقای حسن روحانی مبنی بر اینکه تنگه هرمز باید پررونق باشد و تنگه بیکشتی به چه درد میخورد و تأکید بر پذیرش عبور بیضرر و عدم تمایل به ایجاد اختلال در تجارت جهانی، از منظر تحلیل راهبردی و ژئوپلیتیک دریایی قابل نقد جدی است. جناب روحانی این آمریکا بود که به کشور ما حمله کرد و اکنون محاصره دریایی و تحریم های سخت بر ایران اعمال کرده است کاش به ترامپ هم می گفتید باید منطقه پر رونق باشد و دست از محاصره دریایی بردارد، که البته این از شما بعید است. تنگه هرمز یکی از حیاتیترین گلوگاههای استراتژیک جهان محسوب میشود که در مرز ایران می باشد، حدود یکپنجم نفت خام جهان و بخش قابلتوجهی از تجارت انرژی و غیره از این آبراه عبور میکند. در نظریه قدرت دریایی و دکترین بازدارندگی نامتقارن، چنین گلوگاهی نه صرفاً یک مسیر ترانزیتی، بلکه ابزاری برای اعمال فشار ژئواستراتژیک و ایجاد هزینههای بازدارنده برای طرف مقابل است. تبدیل این اهرم به یک آبراه صرفاً تجاری و پررونق در شرایط درگیری فعال یا فشار حداکثری، به معنای خنثیسازی یکی از معدود ابزارهای واقعی قدرت ملی ایران است. از منظر حقوق بینالملل دریایی، اصل عبور بیضرر در تنگههای بینالمللی پذیرفته شده است، اما این اصل در شرایطی که امنیت ملی یکی از کشورهای ساحلی بهطور جدی تهدید میشود، مطلق نیست. حتی ماده ۳۸ کنوانسیون حقوق دریاها و رویههای عرفی، امکان اعمال محدودیتهای امنیتی را در شرایط خاص به رسمیت میشناسد، تأکید یکسویه بر رونق تجارت جهانی بدون پیوند دادن آن به رفتار متقابل طرفهای متخاصم و تحریم های ظالمانه و محاصره دریایی کشورمان، عملاً اصل تقابل و شرطیسازی را نادیده میگیرد.