روابط عمومی و پارادوکس دروغ مقدس
مدرنیسم به تعبیر هگلی برنهادش را در درون خود پرورش داد و چند صباحی است که شورش برنهاد خود را به خوبی لمس کرده است. بدین سان هر نهادی، دیر یا زود با نفی و بازاندیشی روبهرو میشود. پستمدرنیسم نیز یکی از صورتهای همین خودانتقادی تاریخی است. در این آوردگاه مدرنیته و پستمدرن، کمتر اشتراکی یافت میشود، چون پستمدرنیسم، این عصیانگر دوران بیش از تصور یاغی است، منسجم است، نه به اندازه مدرنیته و کاتورهای اما نه به آن صورت که بیسرانجام باشد. پستمدرنیسم، اقتدار روایتهای مسلط را به چالش میکشد و بداهت آنچه را حقیقت نهایی پنداشته میشد، محل تأمل قرار میدهد. گستردگی عملی پستمدرنیسم با برساختن ساختارهای جدید فرهنگی، هنری، سیاسی، جامعهشناختی، آنچنان هست که مدرنیته را به جدالی سهمگین فراخواند و نظم دوران مدرن را به چالش بکشد و شوربختانه دیگر هابرماس هم زنده نیست تا این متجاسر متمرد قرن حاضر را کمی مهار کند.