روایت تسنیم از باباباغی جایی که «جذام» خاموش شده، اما تنهایی هنوز ادامه دارد

جاده‌ای در شمال‌غرب تبریز به باباباغی می‌رسد؛ جایی که نامش دهه‌هاست با خاطرات تلخ جذام و انزوای اجتماعی گره خورده است. اینجا، میان باغ‌های سرسبز و درختان کهنسال، روایت آدم‌هایی جریان دارد که رنج سالیان را همچنان با خود حمل می‌کنند. دیوارهای نوسازی‌شده، تخت‌های تازه و امکانات درمانی بهتر؛ اما پشت این تغییرات، هنوز روایت آدم‌هایی مانده که سال‌هاست با رنج، فراموشی و دوری از خانواده زندگی می‌کنند. در باباباغی تبریز، بازماندگان جذام با عوارض ماندگار بیماری و زخم‌های کهنه طرد اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کنند و بیماران مزمن اعصاب و روان، روزگارشان را در غربت و بی‌پناهی می‌گذرانند. باباباغی امروز بیش از یک نوسازی عمرانی، به شکستن دیوار انزوا نیاز دارد؛ چراکه آنچه ساکنانش را فرسوده می‌کند، فقط بیماری و عوارض آن نیست، بلکه پیش‌داوری‌ها و گسست از زندگی اجتماعی است. مشروح گزارش تسنیم را اینجا بخوانید: