ستایش آهستگی؛ چرا یادگیریِ پایدار محتاج درنگ و شکیبایی است؟

عابده بهمن‌پور در #خبرآنلاین نوشت: در جهانی که سرعت به معیار نهایی ارزش‌گذاری بدل شده، همه‌چیز با مقیاس شتاب سنجیده می‌شود؛ از پردازش داده‌ها و تحویل سفارش‌ها گرفته تا عبور از پله‌های ترقی فردی. این تب شتاب‌زدگی به‌مرور زمان به لایه‌های پنهان روان آدمی و به‌ویژه به قلمرو رشد و تربیت نیز نفوذ کرده است. جامعه امروز در اضطرابی همیشگی به سر می‌برد: ترس از دیر رسیدن، ترس از هدر رفتن وقت و هراس مداوم از عقب ماندن. در چنین فضایی، آموزش نیز به‌جای آنکه فرایندی طبیعی برای شکوفایی جان انسان باشد، به مسابقه‌ای فشرده برای بلعیدن داده‌ها، دریافت مدرک‌های زودهنگام و انباشت اطلاعات کپسولی تبدیل شده است. اما آیا انسان نیز همچون یک ماشین مکانیکی با افزایش سرعت، بازدهی بهتری می‌یابد؟ حقیقت این است که یادگیریِ اصیل، فرایندی زیستی، عاطفی و درونی است، نه یک خط مونتاژ کارخانه‌ای. فهمیدن نیازمند هضم است، و هضم بدون درنگ ناممکن خواهد بود. کودک برای شناخت جهان نیازمند آن است که بایستد، بو بکشد، با سنگریزه‌ها بازی کند، یک پرسش را بارها تکرار کند و طعم سکوت و حیرت را بچشد. متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید: khab