سربازان توسعه؛ سربازان جبهه امید عبدالمطهر محمدخانی
کمتر از یک ماه پیش در یادداشتی برای روزنامه همشهری با عنوان «وظیفه ما نیست!» نوشتم که تهران در روزهای سخت باید «پناه مردمش» باشد؛ حتی اگر برای کاستن از مشکلات، لازم باشد مسئولیت‌هایی فراتر از وظایف متعارف شهرداری برعهده بگیرد. اما همانجا تأکید کردم که پذیرش مسئولیت‌های بیشتر، هرگز نباید بهانه‌ای برای کوتاهی در وظایف اصلی مدیریت شهری شود. امروز که ۲طرح بزرگ «تورم صفر» و «چشم‌روشنی» با استقبال مردم و بازتاب گسترده رسانه‌ای همراه شده، یادآوری این نکته اهمیت بیشتری دارد: همان‌قدر که کاهش فشار معیشتی و حمایت از خانواده‌ها ضروری است، توسعه حمل‌ونقل عمومی، تکمیل زیرساخت‌ها و ساختن شهری بهتر برای زندگی همین خانواده‌ها نیز مسئولیتی تعطیل‌ناپذیر است. اما در روزهایی که جنگ و فشارهای اقتصادی می‌توانست بهانه‌ای برای توقف پروژه‌های توسعه‌ای باشد، ساختن تهران چه شد؟ پاسخ را باید در خود شهر جست‌وجو کرد؛ در پروژه‌هایی که طی همین ماه‌ها به بهره‌برداری رسیده‌اند و کارگاه‌هایی که همچنان فعالند. ساختن تهران متوقف نشد فاز نخست آزادراه شهید شوشتری به طول بیش از ۹ کیلومتر، پس از سال‌ها انتظار به بهره‌برداری رسید. در مردادماه نیز ۷پروژه عمرانی و ترافیکی به ارزش حدود ۳هزار میلیارد تومان افتتاح شد؛ ازجمله زیرگذر میدان سپاه و چند پل و تقاطع که بنا بر برآوردهای مدیریت شهری، می‌توانند ده‌ها کیلومتر از پیمایش‌های اضافی خودروها بکاهند. در آخرین روزهای شهریورماه نیز امتداد غربی بزرگراه یادگار امام به میدان فتح رسید؛ پروژه‌ای پیچیده و طولانی که بخشی دیگر از شبکه ارتباطی پایتخت را تکمیل کرد.