سطوری از مقدمه کتاب «حماسه همدلی»؛
از رم تا تهران؛ جستوجوی معنا در پیامهای ایتالیاییها متن زیر بخشی از مقدمه لورنزو ماریا پاچینی بر کتاب «حماسه همدلی» است که به همت رایزنی فرهنگی ایران در ایتالیا در اختیار ایبنا قرار داده شده است. این کتاب نه یک رساله دانشگاهی است نه مجموعهای از استدلالهای نظری؛ بلکه صدای جمعی انسانهایی است که خواستهاند احساسات خود را بیان کنند. آنچه در این صفحات میخوانیم، بیش از آنکه استدلال باشد، گواهی صادقانه انسانهایی است که در اندوه دیگران شریک شدهاند. شاید سوگواری یکی از کهنترین و فراگیرترین رفتارهای انسانی باشد. خیلی پیش از آنکه انسان نوشتن را بیاموزد و پیش از آنکه قانون و نهادهای اجتماعی پدید آیند، برای مردگان خود عزاداری میکرد و آنان را به خاک میسپرد. باستانشناسی به ما میآموزد که توجه به درگذشتگان یکی از نشانههایی است که انسان را از موجود صرفاً حیوانی متمایز میکند؛ هرجا قبری وجود داشته باشد، نشانهای از یک تمدن نیز وجود دارد. پیامهایی که در این کتاب گردآوری شدهاند از همین جنساند؛ پیامهایی که بدون هیچ پیوند خونی یا نزدیکی جغرافیایی نوشته شدهاند و تنها از یک احساس عمیق انسان