سفر به مریخ با جیب خالی
مجید مرسلی در #خبرآنلاین نوشت: این روزها سرعت پیشرفت علم و تکنولوژی به قدری زیاد شده که آدم می‌ترسد شب خوابش ببرد و صبح که بیدار می‌شود ، ببیند نانوایی سر کوچه به جای شاطر یک ربات هوش مصنوعیِ گذاشته که سنگک را با لیزر می‌پزد! ایلان ماسک در آن سوی دنیا موشک‌های غول‌پیکرش را مثل تخمه شکاندن پرتاب می‌کند و روی هوا. دانشمندان در حال کشف آب در سیاراتی هستند که حتی تلفظ اسم‌شان سه روز وقت می‌برد و آدم ستون فقراتش تاب بر می‌دارد. شرکت‌های فناوری از تراشه‌های عصبی صحبت می‌کنند که آدم با آن‌ها می‌تواند به جای درس خواندن، زبان چینی را از طریق بلوتوث دانلود کند! حالا بیایید از کهکشان‌های دوردست و آسمان‌خراش‌های غول پیکر برگردیم پایین؛ دقیقاً به نقطه‌ای از جغرافیا که ما شرف حضور داریم. اینجا دغدغه بشر وطن‌دار اصلاً مسائل پیچیده‌ی فضایی نیست. در حالی که ناسا روی پروژه مسکونی کردن مریخ کار می‌کند، پدر خانواده در خانه ۷۰ متریِ استیجاریِ خود، روی پروژه سنگینِ «چگونه با حقوقِ ریالی، ماه را به روز بیستم برسانیم بدون اینکه کلیه‌ها آسیب جدی ببینند» تحقیق می‌کند. این خودش یک پروژه هسته‌ای است که اگر آژانس