سلمان فارسی، لوئی ماسینیون و هانری کربن: غریب، ابدال و حکمت نوری ایران

‏مجید رضابالا در این مقاله با تمرکز بر خوانش‌های لوئی ماسینیون و هانری کربن از سلمان فارسی، می‌کوشد جایگاه او را فراتر از یک چهره تاریخی و در پیوند با مفاهیمی چون غربت، ابدال، نیابت عرفانی و حکمت ایرانی بازخوانی کند. نویسنده با بررسی حدیث «سلمان منا اهل‌البیت» و نسبت میان فرّه ایرانی، نور محمدی و ولایت علوی، نشان می‌دهد چگونه سلمان در این سنت تفسیری به نماد انسان حقیقت‌جو و حلقه پیوند معنوی ایران و اسلام تبدیل می‌شود؛ خوانشی که در عین بهره‌گیری از تأویل، بر ضرورت تمایز میان شواهد تاریخی و تفسیرهای معنوی تأکید دارد.