سیمین بهبهانی، شاعری که به‌جای مرثیه، مرهم می‌گذاشت

سیمین بهبهانی در اشعار «به شب که هر مرغ و ماهی» و «مردی که یک پا ندارد»، مادری را از عاطفه فردی به کنشی اخلاقی، اجتماعی و پرستارانه بدل می‌کند که با رنج جمعی رودررو می‌ایستد.