شاهنامه‌خوانی چگونه غنیمت جنگی می‌شد؟
شاهنامه؛ کتابی که ایل از آن دست نکشید ️شاهنامه در میان ایلات و عشایر کهگیلویه‌وبویراحمد، بخشی از شیوه زندگی، حافظه فرهنگی و حتی مناسبات اجتماعی آنان به شمار می‌رود. شاهنامه‌خوانی، به امانت بردن باسوادها برای خواندن ابیات فردوسی، بازتاب خرد، سلحشوری، دادگری و پایمردی شخصیت‌های شاهنامه در زندگی مردان و زنان ایل، همه و همه، این اثر حماسی در گذر سده‌ها را چنان با زیست عشایری درآمیخته که گویی بخشی از آن، در سیاه‌چادرهای زاگرس روایت شده است. دلبستگی ناگسستنی مردم کهگیلویه‌وبویراحمد به تاریخ باستان، ریشه‌های کهن و نیاکان سلحشور خود سبب شد هیچ متنی نتواند در نفوذ، پذیرش و محبوبیت همپای شاهنامه فردوسی در این سامان ظاهر شود؛ تا جایی که سنت شاهنامه‌خوانی در مجالس شبانه، سیاه‌چادرها، گردونه‌های ایلی و جمع‌های خانوادگی به آیینی مستمر و انرژی‌بخش بدل شد. با این حال، دشواری‌ها و خطرات روزمره زیست عشایری در دوره‌های پیشین سبب می‌شد توجه عامه بیشتر به جلوه‌های پهلوانی، نبردهای میدانی و جنبه‌های رزمی معطوف بماند و ژرفای اندیشگی، فلسفی و اخلاقی نهفته در پس ابیات کمتر مورد واکاوی قرار گیرد. ️ساختار عشیره