شب 200 ام و پنج دشمنی با تجمعات محسن مهدیان

دویست شب از تجمعات شبانه گذشته است. حالا از روی واکنش‌ها بهتر می‌شود فهمید چه کسانی با این تجمعات مسئله دارند. اول دشمن. دسته اول که روشن است. دشمن با ابزار نظامی، اقتصادی و رسانه‌ای آمده تا انسجام جامعه را بشکند. طبیعی است نمایش مستمر همبستگی اجتماعی خلاف مطلوب او باشد. دوم جریان تسلیم‌طلب. این جریان برای اثبات نسخه خود باید جامعه را خسته، ناامید و آماده عقب‌نشینی نشان دهد. تجمع مردمی، روایت دیگری از جامعه ارائه می‌کند و آنهم «ایستادگی» است. دیگر جایی هم برای شعارهای دروغین مثل رفراندوم نخواهد ماند. سوم جریان دوقطبی‌ساز. جریانی که کاسبی سیاسی‌اش بر شکاف است. جامعه باید دائماً «اینها» و «آنها» شود. هر میدان مشترکی که آدم‌های متفاوت را کنار هم قرار دهد، علیه منطق اوست. وحدت ضددکانداری این جریان است. چهارم جریان ضد مطالبه. این‌ گروه مردم را برای تأیید می‌خواهد، نه مطالبه. با تشکلی که بتواند موی دماغ قدرت شود مسئله دارد. مردمی که ماندن در میدان را یاد بگیرند، فردا از مسئولان هم پاسخ می‌خواهند. پنجم جریان انحصارطلب. می‌گوید ما می‌فهمیم، ما تصمیم می‌گیریم؛ مردم حمایت کنند و بروند خانه. این انحصارطلبی مذهبی و غیرمذهبی هم نمی شناسد. مسئله‌اش «عاملیت مردم» است. حالا ارتقای تجمعات دقیقاً باید از همین‌جا آغاز شود؛ واکسینه‌شدن در برابر این پنج جریان. مقابل دشمن، انسجام حداکثری و فراگیری بیشتر. مقابل تسلیم‌طلبی، روایت ایستادگی. مقابل دوقطبی‌سازی، وحدت اجتماعی و بازکردن میدان به روی سلیقه‌های مختلف. مقابل جریان ضد مطالبه، مطالبه‌گری در همه حوزه‌ها. و مقابل انحصارطلبی، عاملیت مردم؛ مردم صاحب میدان باشند، نه سیاهی‌لشکر آن. شب دویستم باید آغاز این ارتقا باشد. همشهری