شهریار و بازآفرینی غزل در افق تجربه انسان معاصر

حامد مهراد با اشاره به انتخاب فرم‌های کلاسیک، به‌ویژه غزل، از سوی شهریار در عصر تجدد ادبی، گفت: وفاداری شهریار به قالب‌های سنتی، به‌ویژه غزل، نه از سر ناتوانی در درک شعر نو و نه از جنس جمود و واپس‌گرایی بود؛ بلکه ریشه در باور آگاهانه و عمیق او به ظرفیت‌های گسترده فرم کلاسیک داشت، چراکه شهریار بر این اعتقاد بود که می‌توان عواطف انسان معاصر را در همان هندسه غزل بازآفرینی کرد.